Litwa - Góra krzyży

Kontynuując naszą wycieczkę udajemy się na Górę krzyży.

Góra Krzyży
Kryžiu kalnas, to nieduże wzgórze, nieraz nazywane również Górą Zamkową lub Świętą Górą. Znajduje się ono około 10 km na północ od Szawli, między wioskami Domantai, a Jurgaičiai, nad rzeczką Kulpç. Góra ma wysokość ok. 10 m. Ma kształt podłużnego siodełka, długiego na 25 m i szerokiego na 20 m. Zachodnie zbocze oddziela od leżącego obok wzgórka rów długości 15 m i szerokości 1,5-2 m.

Znajdują się tutaj tysiące krzyży, a góra jest miejscem kultu i symbolem wiernego trwania Litwinów i Żmudzinów przy wierze katolickiej. Jest też symbolem litewskich dążeń niepodległościowych. Pierwsze krzyże stawiano tutaj najprawdopodobniej już w XIV–XV w. Po przyjęciu chrztu przez Żmudzinów (1413 r.) na górze zbudowano kaplicę, a wokół niej wzniesiono pierwsze symbole męki Chrystusa. Powszechnie przynoszono krzyże i pozostawiano je na górze po powstaniu listopadowym i później po powstaniu styczniowym. Krzyże były hołdem oddanym tym, którzy zginęli w walce o niepodległość, zesłanym na Syberię i tym, którzy byli prześladowani przez carat.

Kiedy Litwini odzyskali niepodległość przynosili krzyże z innych powodów, o których czytamy na dedykacjach: po ślubie, urodzinach dzieci czy odejściu kogoś z bliskich. W 1900 r. było już 136 dużych krzyży, w 1940 zaś – 400 dużych i około 800 małych. Nie zaprzestano przynoszenia krucyfiksów w trakcie II wojny światowej i w czasach komunizmu. Władze Związku Radzieckiego niejednokrotnie próbowały zniszczyć święte miejsce, posuwając się do różnych „podstępów”. 4 IV 1961 r. „niezidentyfikowani sprawcy” powyrywali z ziemi, połamali lub spalili około 5000 krzyży, zasypując przy okazji bijące na górze źródełko. Kolejny raz, tym razem z oficjalnego polecenia w 1973 r. buldożery i spychacze zniszczyły kilkaset krzyży.

W 1977 r. zaplanowano zbudować tamę wodną na rzeczce Kulpe. Tym samym góra znalazłaby się pod wodą, zaś rzeka stałaby się miejskim ściekiem. Mimo przeciwności na górze pojawiało się coraz więcej krzyży, niektóre były tam stawiane potajemnie. Dzięki zdecydowanej postawie Litwinów, licznym protestom i zdecydowanym oporom, komunistycznym władzom nie udało się zrealizować swoich planów.

Jednym z najważniejszych wydarzeń w dziejach Góry Krzyży był „Marsz Niepodległości i Nadziei”, zorganizowany w dniach 3-14 VI 1990 r. W rocznicę wywiezienia na Syberię tysięcy rodzin litewskich kilkadziesiąt tysięcy pątników z całej Litwy ustawiło na górze tysiące krzyży, aby w ten sposób upamiętnić stalinowskie ofiary i uczcić odzyskanie niepodległości. 2 IX 1993 r. Jan Paweł II odprawił na górze uroczyste nabożeństwo. Papież przybył w to miejsce w trakcie swojej pielgrzymki na Litwę. Papieską wizytę upamiętniono postawieniem wyniosłego krzyża na środku polanki, znajduje się na nim napis – po litewsku i po angielsku. Szacuje się, że na górze jest ustawionych około 50 000 czy nawet 60 000 krzyży, w tym ponad 15 000 krzyży dużych i ponad 40 000 mniejszych lub całkiem małych.

Około 130 krzyży ma więcej niż 4 metry wysokości. Krucyfiksy wnoszą tutaj nie tylko pielgrzymi z Litwy, ale również pątnicy ze skupisk litewskiej emigracji: ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Argentyny, Brazylii, Republiki Federalnej Niemiec i innych państw Europy Zachodniej. Chętnie to miejsce odwiedzają Polacy. Swoje krzyże wnieśli tu wierni z polskich parafii na Wileńszczyźnie, i z diecezji w Polsce. Upamiętniają to umieszczone na krzyżach tabliczki. Dogodny jest dojazd z Szawli autobusami w kierunku Meškuičiai lub Janiszek (Joniškis). Z przystanku Kryžiu kalnas przy drodze głównej idzie się około 2 km na wschód. Samochód można zostawić na parkingu, są tu również stoiska z pamiątkami.

Troki ( Litwa )

Dziś kolejna pocztówka z Litwy w ramach naszej wspólnej wycieczki :)

Troki
to miasto położone w odległości 28 km na zachód od Wilna. Nazwa Troki podobno pochodzi od litewskiego "trakas", czyli "przesieka". Miasto na wodzie, ośrodek  kulturalny, popularne centrum turystyczne, Troki są położone  w cudownym kąciku przyrody wśród jezior. Miasto o bogatej przeszłości historycznej, owijane legendami, obecnie jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów miejsc na Litwie.

W średniowieczu Troki były stolicą państwa litewskiego oraz jednym z najważniejszych centrów  obronnych i politycznych. Po przeniesieniu w 1323 roku stolicy do Wilna przez długi czas jeszcze pełniły funkcję rezydencji wielkich książąt litewskich. Zamki w Trokach stanowią najsłynniejszy architektoniczny zespół obronny na Litwie.

Największym zabytkiem miejscowości jest zamek księcia Witolda położony na wyspie jeziora Galve. Jest to gotycka budowla wybudowana na początku XV wieku przez władcę państwa litewskiego. Przez długi czas była ona rezydencją książąt litewskich. Wcześniej na jej miejscu stała drewniana warownia wybudowana już z początkiem wieku XIV. W pobliżu zaś stał zamek Kiejstuta. Oba zamki odpierały liczne najazdy krzyżackie, były też szturmowane przez Władysława Jagiełłę w czasie jego zatargu z Witoldem. Z tego powodu książę musiał na jakiś czas opuścić swoją twierdzę, a powrócił do niej dopiero w momencie objęcia tronu wielkoksiążęcego. Od tego czasu przebywał w zamku znacznie częściej niż w stołecznym Wilnie, a po jakimś czasie wzniósł w tym miejscu zamek murowany. Po śmierci Witolda warownia przez długi czas nie była rezydencją władców, ale rodzajem więzienia dla osób wysoko postawionych. Król Zygmunt Stary osadził w niej możnowładcę litewskiego z rodu Gosztołdów, a wcześniej była tu przetrzymywana Helena, wdowa po Aleksandrze Jagiellończyku.

Dopiero Zygmunt August przerwał tę tradycję i urządził w zamku swoją letnią rezydencję. Po jego śmierci zabytek popadł jednak w zapomnienie. Zniszczony został w czasie wojny z Moskwą w roku 1655 i już nigdy nie przywrócono mu dawnego znaczenia. Pierwsze próby ratowania pozostałości podjęto na początku XX wieku, a później prace były kontynuowane pod kierunkiem Stanisława Lorentza. Na początku lat 60- tych odbudowano zamek górny wraz z wieżą, a w latach następnych podjęto trud odbudowy zamku dolnego. Do dziś zamek jest potężną budowlą zajmującą większość powierzchni wyspy. W jego górnej części mieściła się niegdyś rezydencja książąt. Naroża tej części zamku wspierają potężne szkarpy, a wokół biegną kamienne mury. Oba zamki oddziela fosa. Podzamcze ma plan wielokąta, mieściły się tu niegdyś zabudowania gospodarcze. Wejście na dziedziniec wiedzie przez czworoboczną basztę bramną.

Litwa

Mój kochany braciszek selektywnie uzupełnia moją kolekcję pocztówek. Tym razem przywiózł mi kilka kartek z Litwy. Zabieram Was zatem w podróż po tym pięknym państwie. Nasza wyprawa potrwa około tygodnia.
Serdecznie zapraszam :)

Litwa
państwo w Europie, jeden z krajów bałtyckich, członek Unii Europejskiej i NATO; graniczy od zachodu z Rosją (obwodem kaliningradzkim), od południowego zachodu z Polską, od wschodu z Białorusią, od północy z Łotwą.
Pierwsza wzmianka o Litwie pochodzi z 14 lutego 1009, jednak państwo litewskie powstało dopiero w XIII wieku. W XIV wieku ówczesne Wielkie Księstwo Litewskie było największym państwem w Europie, w 1385 weszło w związki z Polską, które przerodziły się w 1569 w trwałą unię realną (unia lubelska). W latach 1795–1918 Litwa znajdowała się pod władzą rosyjską. W 1918 powstała niepodległa Republika Litewska, w 1940 przekształcona w Litewską Socjalistyczną Republikę Radziecką. 11 marca 1990 Litwa ogłosiła deklarację niepodległości.

Kościół św. Anny w Wilnie

Dzieje tej świątyni były bardzo burzliwe. Ufundować miał ją Aleksander Jagiellończyk, a zaprojektować architekt Benedykt Rejt. W XVI wieku kościół znalazł się na pewien czas w rękach protestantów, a następnie przejęli go bernardyni. Świątynię strawił pożar, a odbudowa nastąpiła za czasów Zygmunta Augusta, Kiedy to wzniesiono ją na nowo w stylu gotyckim. Współcześnie kościół św. Anny stanowi osobliwą mieszaninę stylów, pośród których dominuje niderlandzki gotyk, styl neogotycki z XIX wieku oraz późny barok charakterystyczny zwłaszcza dla trzech ołtarzy. Świątynia zlokalizowana jest przy ulicy Maironio ( św. Anny), a w pobliżu znajduje się pomnik Adama Mickiewicza według projektu rzeźbiarza litewskiego Gediminasa Jokubonisa. wybudowano go z wołyńskiego granitu w roku 1984. Rzeźba ma wysokość 4,5 metra i ukazuje wieszcza wspartego na niewielkiej kolumnie. W 1996 roku dookoła pomnika ustawiono jeszcze kilka rzeźb, które razem z nią tworzą grupę wyobrażającą poetę pośród scen zaczerpniętych z Dziadów: „U senatora”, „Widmo złego pana”, „Cela Konrada”, „Na cmentarzu”, „Spotkanie Konrada księdzem Piotrem”, „Droga na zesłanie”.

Legenda o założeniu Wilna


Latopis Wielkiego Księstwa Litewskiego i Żmudzkiego zanotował piękną legendę o założeniu Wilna przez Giedymina:

“Pewnego razu pojechał w. książę Giedymin ze stolicy swej Kiernowa na łowy mil pięć za rzekę Wilię. I znalazł w puszczy górę krasną, dąbrowami i równinami otoczoną. Spodobało mu się to miejsce i osiadł tam, i założył gród, nadając mu nazwę Troki, gdzie teraz są Stare Troki. A z Kiernowa przeniósł stolicę do Trok. Po niewielu latach pojechał w. książę Giedymin na łowy od Trok mil cztery. I zanalazł górę nad rzeką Wilią, na której dopadł wielkiego zwierza tura i ubił go. Było już wielce późno do Trok wracać, więc stanęli na łące nad rzeką Wilią i przy ujściu rzeki Wilny, którą zowią łąką Swintoroga, gdzie pierwszych wielkich książąt zżegiwali. I on na tej łące stanął i zanocował. I widział sen, że na górze, którą zwali Krzywa, a teraz Łysa, stoi żelazny wilk, a w nim ryczy, jakoby sto wilków było. Obudziwszy się ze snu, zawołał wróżbitę swego imieniem Lizdejko, który był znajdzion w orlim gnieździe, a był ten Lizdejko u w. księcia Giedymina wróżbitą i najwyższym popem pogańskim. I rzekł jemu książę Giedymin widząc sen dziwny, i opowiedział mu wszystko, co się jemu we śnie przywidziało. A Lizdejko wróżbita rzekł hospodarowi: ”Wielkie książę, wilk żelazny oznacza, że gród stołeczny tu będzie, a co w nim w środku ryczało, to sława jego słynąć będzie na cały świat”. I wielki książę Giedymin nazajutrz nie odjeżdżając posłał po ludzi i założył gród jeden na Swintorozie (niższy), a drugi na Krzywej Górze i nazwał te grody imieniem Wilno. Wzniósłszy grody, przeniósł stolicę swą z Trok do Wilna”.

10 lat POSTCROSSING

Czy Wy również świętujecie z POSTCROSSING 10- te urodziny ?

Wchodząc pod ten link: https://www.postcrossing.com/10years możecie zamieścić swoje życzenia dla portalu POSTCROSSING. Do życzeń możecie dołączyć zdjęcie lub wideo.

Ja swoje życzenia już zamieściłam TU.

Pozdrawiam :)

Łotwa

Dziś kartka, która przywędrowała do mnie z Łotwy od Laury ( PC)

Data otrzymania: 01.07.2015 r.

Dystans:  608 km

Ciekawostki na temat Rygi:

• W latach 30. XX w. intensywne życie kulturalne Rygi zasłużyło także na miano „małego Paryża”, a Joseph Kessel umieścił w niej akcję powieści "Wagons-lit"

• Miasto wpisane jest na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. Stanowi jedno z największych w Europie skupisk architektury secesyjnej. Leżąc na trasie Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego posiada wiele zabytków. 

• Z Rygi pochodzi wiele słynnych osób, między innymi Andrzej Łapicki – aktor, Siergiej Eisenstein — radziecki reżyser filmowy oraz Laila Freivalds — była szwedzka minister spraw zagranicznych.

• Z wielu muzeów warte odwiedzenia jest Muzeum Motoryzacji. Znajdziemy tu samochody z początków wieku, limuzyny sowieckiego aparatu władzy, pierwsze samochody wyścigowe, pierwsze mercedesy i audi. Tej ciekawostki warto nie przegapić!

• Ryga znajduje się w grupie kilku środkowo- i wschodnioeuropejskich miast, niszczonych przez brytyjskich imprezowiczów. Należą do nich między innymi Budapeszt, Bratysława, Praga i Tallin. Tendencję tę zapoczątkowały tanie połączenia lotnicze, a potem wzmogły informacje o tanich barach i przystępnych cenach hoteli. Ryga jest rozdarta pomiędzy pragnieniem podreperowania budżetu miasta pieniędzmi pozostawianymi przez przyjezdnych, a lękiem, że brytyjscy turyści zrujnują reputacje miasta.

• Ryga to również miasto zieleni. Łączna powierzchnia terenów zielonych wynosi 7000 ha. Niezliczona ilość skwerków, bulwarów, 15 parków miejskich i 7 leśnych mówią same za siebie. Dodatkowo znajdziemy tu także ZOO, jedno z najciekawszych w Europie. Możemy oglądać tu wiele gatunków zwierząt w tym na przykład osły tybetańskie.

• Święto narodowe obchodzone jest 18 listopada, na pamiątkę ogłoszenia republiki w 1918 roku. Warto też wiedzieć, że kultura i przywiązanie mieszkańców Rygi do tradycji są tu imponujące a sam język łotewski jest zaliczany do najstarszych w Europie. Do dziś dzień kultywuje się tutaj także tradycyjny śpiew chóralny.

Malezja

Dzisiejsza pocztówka przywędrowała do mnie z Malezji od Li Sze ( PC).

Data otrzymania: 01.07.2015 r.

Dystans: 9252 km

Malezja jest jednym z najbogatszych i najnowocześniejszych państw Azji Południowo-Wschodniej. Nie oznacza to jednak, że jest krajem drogim, bardzo zurbanizowanym i nieprzystępnym. Wręcz przeciwnie.
Malezja ma powierzchnię zbliżoną do powierzchni Polski. Położona jest częściowo na Półwyspie Malajskim oraz na wyspie Borneo, którą dzieli wraz z Indonezją i Brunei.
Malezja jest krajem muzułmańskim ze stosunkowo umiarkowanym podejściem do islamu, niestety z wyraźną tendencją do radykalizowania się. Surowe prawo szariatu, które na szczęście dotyczy tylko muzułmańskiej większości kraju, oznacza na przykład karę chłosty za picie piwa w miejscu publicznym, albo za sex pozamałżeński.
Malezja jest krajem wielokulturowym, obok Malajów, rdzennej większości (54%), żyją tu Chińczycy (25%), Hindusi (8%) i parę innych grup etnicznych. Taka mieszanka etniczna plus wpływy europejskie z czasów kolonialnych sprawiają, że Malezja ma do zaoferowania turystom niezwykle bogate i różnorodne dziedzictwo kultury.

USA

Dziś pocztówka od Mony (PC).

Bardzo lubię pocztówki, które prezentują symbole państw. Ta dodatkowo ma w tle flagę USA, która jest wspaniałym dopełnieniem obrazków znajdujących się na niej :)

Data otrzymania: 25.06.2015 r.

Dystans: 7377 km

Statua Wolności

Dar francuzów przedstawia postać kobiecą trzymającą w prawej dłoni pochodnię, a w lewej tablicę, na której umieszczono datę uzyskania niepodległości przez Stany Zjednoczone - 4 lipca 1776. U jej stóp leżą zerwane łańcuchy, a korona z siedmiu promieni na skroniach oznacza wolność rozprzestrzeniającą się na 7 kontynentów.
Monumentalny posąg, utrzymany w stylu neoklasycystycznym, stoi na Wyspie Wolności w Nowym Jorku u ujścia rzeki Hudson.
Jego projektantem był francuski rzeźbiarz Frédéric August Bartholdi, zaś konstruktorem ukrytej wewnątrz metalowej kratownicy Gustave Eiffel.
Na koncepcję Statuy Wolności miał wpływ obraz Eugène'a Delacroix o wymownej nazwie "Wolność wiodąca lud na barykady". Za sprawą Statuy Wolności obraz jest jednym z bardziej znanych w kulturze masowej dzieł Delacroix.
W 1984 roku, dokładnie w setną rocznicę powstania, Statua Wolności została uznana przez UNESCO za pomnik światowego dziedzictwa kultury. Od 1924 roku jest także narodowym pomnikiem USA, zarządzanym przez National Park Service.

Empire State Building

wieżowiec w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli nie tylko miasta, ale także całego kraju. Oficjalne otwarcie poprowadził prezydent Herbert Hoover, który 1 maja 1931 w Waszyngtonie nacisnął przycisk zapalający światła budynku. Od chwili wybudowania do 1973 ESB był najwyższym budynkiem w Nowym Jorku. Tytuł najwyższej budowli odzyskał 11 września 2001 po zamachach terrorystycznych na wieże World Trade Center, które były do tej pory na najwyższych pozycjach. W całym kraju jest obecnie na 3. miejscu po Willis Tower i Trump International Hotel and Tower w Chicago. Jego oficjalna wysokość wynosi 381 metrów. Jednak jeśli liczyć również antenę znajdującą się na dachu wysokość ta wzrasta aż do 443,2 metrów. Ma 103 piętra, w tym jedno podziemne. Został zaprojektowany w stylu art déco przez Shreve, Lamb & Harmon Associates. American Society of Civil Engineers (ASCE) zaliczyło go do 7 cudów współczesnego świata. Należy do World Federation of Great Towers. Jego nazwa pochodzi od przydomku stanu Nowy Jork, który brzmi właśnie Empire State.

Times Square

plac na Manhattanie w Nowym Jorku znajdujący się na skrzyżowaniu Broadwayu i alei Siódmej, rozciągający się od ulicy 42 do ulicy 47. Jest to jedna z ikon Nowego Jorku. Słynie z wielkiej liczby reklam świetlnych.

Nazywający się wcześniej Longacre Square, plac ten otrzymał swoją obecną nazwę po tym, gdy The New York Times przeniósł swoją siedzibę do nowo wybudowanego New York Times Building (obecnie nazywanego One Times Square). Powiększony obszar placu, zwany Theatre District, składa się z budynków pomiędzy alejami VI i VIII oraz ulicami 40. i 53., uzupełniając zachodnią część handlową centrum Manhattanu.

Każdego Sylwestra na Times Square jest organizowana uroczystość powitania Nowego Roku. Ceremonia z udziałem największych gwiazd muzycznych jest transmitowana dla ok. 1 mld widzów. Sylwester na Times Square jest też uznawany za największy na świecie. Co roku uczestniczy w nim ok. 1 mln nowojorczyków, turystów z innych stanów USA i z całego świata. Kulminacyjnym punktem uroczystości jest ball drop tzn. opuszczenie wielkiej kuli na jednym z wieżowców Times Square z napisem kolejnego rozpoczynającego się roku.

Holandia

Dziś kolejna pocztówka z Holandii, tym razem od Antona (PC)

Data otrzymania: 22.06.2015 r.

Dystans: 944 km

Flaga Holandii jest prostokątem podzielonym na trzy poziome pasy: czerwony, biały i niebieski. Za barwę narodową Holandii uważany też jest powszechnie kolor pomarańczowy, utożsamiany z tytułem rodowym królewskiego domu panującego Oranje-Nassau. W dni urodzin członków rodziny królewskiej panuje zwyczaj wywieszania flagi narodowej ozdobionej pomarańczową wstążką.

Historia 

Flaga została przyjęta oficjalnie dekretem królowej Wilhelminy w 1937 roku, jednak była w użyciu już od XVI wieku. Kolory niebieski, biały i pomarańczowy były barwami noszonymi przez wojska księcia holenderskiego Wilhelma I Orańskiego hrabiego von Nassau w okresie wojny Holandii o niepodległość. W XVII wieku zamiast koloru pomarańczowego zaczął być używany także czerwony, prawdopodobnie dlatego, że używany barwnik pomarańczowy nie był trwały i z czasem zmieniał barwę na czerwoną. Kwestia ta jednak jeszcze przez dwa stulecia nie była prawnie rozstrzygnięta, aż do dekretu królowej z 1937 roku, który rozstrzygnął kontrowersję na rzecz czerwieni. Reminiscencją dawnego wyglądu flagi holenderskiej była obowiązująca w latach 1928-1994 flaga RPA o barwach pomarańczowo-biało-niebieskich, która miała nawiązywać do bandery statków które przywiozły na Przylądek Dobrej Nadziei holenderskich osadników z XVII wieku. Flaga Holandii jest jedną z najstarszych flag państwowych i narodowych w Europie, jest niewątpliwie jedną z pierwszych, które już w XVII i XVIII wieku były postrzegane jako symbol narodu, a nie tylko jako symbol władcy i jego marynarki wojennej.

Francja

Dziś pocztówka, którą otrzymałam od Laetetii z Francji ( PC ).

Francja

Państwo, którego część metropolitarna znajduje się w Europie Zachodniej, posiadające także zamorskie terytoria na innych kontynentach. Francja metropolitarna rozciąga się od Morza Śródziemnego na południu do kanału La Manche i Morza Północnego na północy, oraz od Renuna wschodzie do Zatoki Biskajskiej na zachodzie. Francuzi często nazywają swój kraj l’Hexagone (sześciokąt) – pochodzi to od kształtu Francji metropolitarnej.

Kiedy w 1889 r. wieża została wybudowana, była najwyższą konstrukcją na świecie. Tytuł odebrał jej dopiero w 1930 r. słynny budynek Chryslera, będący wtedy o 18 metrów wyższy. W roku 1957 wieża wzbogaciła się jednak o antenę i ostatecznie "pokonała" amerykański wieżowiec. Dziś jest piątą pod względem wysokości konstrukcją we Francji.

Eiffel życzył sobie, aby jego wieżę malować co 7 lat. Ostatnie malowanie (dziewiętnaste z kolei) zaczęło się 1 kwietnia 2009 roku. 25 000 m2 powierzchni maluje się pędzlami. Na każde takie malowanie potrzeba ok. 60 ton farby.

Podczas II Wojny Światowej Francuzi uszkodzili windy we wnętrzu wieży, aby wrogowie nie mogli oglądać krajobrazu z jej szczytu. Hitler jednak się tym nie zraził i wszedł na górę o własnych nogach. W 1944 r. windy naprawiono, a żołnierze alianccy mogli korzystać z nich za darmo.

Mniejsze kopie Wieży Eiffla znaleźć można w różnych zakątkach globu, np. w Las Vegas (USA), Slabozii (Rumunia), Shenzhenie (Chiny), Kopenhadze (Dania), Warnie (Bułgaria) czy kazachstańskim mieście Aktau.

Podczas budowy wygrawerowano na wieży nazwiska 72 znamienitych francuskich inżynierów, naukowców i matematyków tamtych czasów.

• Faktycznymi pomysłodawcami Wieży Eiffla byli dwaj architekci pracujący w biurzeGustawa Eiffla . Gustaw Eiffel odkupił prawa autorskie i prawa do własności intelektualnej projektu od swoich pracowników i rozpoczął budowę Wieży.
• Początkowo Wieża Eiffla budziła sprzeciw zarówno artystów jak i mieszkańców Paryża .
• Wieża Eiffla miała stać jedynie przez 20 lat. Aby uniknąć rozbiórki Gustaw Eiffel założył na wieży laboratorium aerodynamiczne i meteorologiczne. Jednak dopiero zainstalowanie telegrafu bez drutu ocaliło Wieżę Eiffla przed rozbiórką.
• Wieża Eiffla w chwili otwarcia była najwyższą budowlą świata. Honor ten pełniła do 1931 r; czyli do wybudowania w Nowym Jorku Empire State Building.
• Wysokość Wieży Eiffla od 1889r. zmieniała się kilkukrotnie. Obecnie Wieża Eiffla oficjalnie mierzy 324 m wysokości.(wraz z anteną)
• Konstrukcja Wiezy Eiffla jest ruchoma. Pod wpływem temperatury jej wysokość się zmienia, a pod wpływem wiatru konstrukcja kołysze się i odchyla nawet do 7 cm.
• Generalne odnawianie, malowanie Wieży Eiffla odbywa się co 7 lat.
• Od początku jedną z największych atrakcji Wieży Eiffla jest widok na Paryż z trzech tarasów zlokalizowanych na różnych wysokościach Wieży Eiffla.
• Na tarasach widokowych Wieży Eiffla (pierwszym i drugim) znajdują się restauracje np. Altitude 95.
• Na Wieżę Eiffla prowadzą schody (do drugiego tarasu widokowego) oraz winda.
• Na szczyt Wieży Eiffla (trzeci taras widokowy) dostać się można jedynie windą (do dziś sprawny jest mechanizm windy hydraulicznej z 1889 r.).
• W 1909 r. Hrabia Charles Lambert jako pierwszy obleciał samolotem dookoła Wieży Eiffla.
• W 1911r. paryski krawiec uszył specjalną pelerynę, by sfrunąć z Wieży Eiffla jak ptak. Niestety na oczach tłumu roztrzaskał się o bruk.

Data otrzymania: 18.06.2015
Dystans: 1634 km

Hiszpania - Malaga

Dziś pocztówka, którą otrzymałam od znajomej, która mieszka w hiszpańskiej Maladze :)

Na pocztówce znajduje się Calle Larios  czyli ulica nazwana na cześć Manuel Domingo Larios i Larios.  Jest ona piątą co do najdroższych ulic handlowych w Hiszpanii.
Ulica ta została otwarta w 1891 r. Mierzy 300 metrów długości.

W głębi widoczna jest Katedra w Maladze (hiszp. Santa Iglesia Catedral Basílica de la Encarnación, Katedra Wcielenia) – renesansowy kościół wMaladze, w Andaluzji, w południowej Hiszpanii. Znajduje się wewnątrz granic, które wyznaczają arabskie mury, tworząc wielki zespół architektoniczny z pobliską Alcazabą i zamkiem Gibralfaro. Została wybudowana w latach 1528-1782 według planów Diego de Siloé. Wnętrze katedry jest również w renesansowym stylu.

Holandia

Dziś pokażę Wam moją pierwszą pocztówkę jaką otrzymałam dzięki postcrossing.com.

Holandia



Położone w Europie państwo będące monarchią konstytucyjną, stanowiące główną część składową Królestwa Niderlandów, tworzonego ponadto przez Arubę oraz Curaçao i Sint Maarten (byłe Antyle Holenderskie), leżące na Karaibach. Do Holandii należą ponadto karaibskie wyspy Bonaire, Sint Eustatius i Saba.

Holandia położona jest w zachodniej części Europy nad Morzem Północnym, które oblewa ją od północy i zachodu. Graniczy na południu z Belgią oraz na wschodzie z Niemcami (obecne granice wytyczono w roku 1839). Jest członkiem Unii Europejskiej (UE), ONZ i NATO.

Holandia stanowi obszar gęsto zaludniony. Około jednej czwartej jej terytorium leży poniżej poziomu morza - na terenie depresji. Znana jest z licznych wiatraków, sera, chodaków, tulipanów, rowerów, przyzwolenia dla miękkich narkotyków oraz legalizacji prostytucji, aborcji, eutanazji i związków między osobami tej samej płci.

W Holandii swoją siedzibę ma Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, Międzynarodowy Trybunał Karny oraz Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii.

Kilka ciekawostek o Holandii :)

• Kraj ten jest znany głównie z tulipanów, serów i wiatraków, a także z liberalnego podejścia do związków homoseksualnych i zażywania narkotyków, nie każdy jednak zdaje sobie sprawę z tego, że Holandia to państwo pełne ciekawostek i osobliwości.

• Holandia jest jednym z mniejszych krajów, jednak najgęściej zaludnionym. Prawie 25% państwa znajduje się poniżej poziomu morza. W samym tylko Amsterdamie znajduje się 1281 mostów! Ciekawym jest również fakt, że Holandia zajmuje trzecie miejsce na świecie w eksporcie produktów rolnych, i nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie to, że powierzchnia tego kraju stanowi zaledwie 0,008% powierzchni świata.

• Mało kto wie, iż Holendrzy są najwyższymi Europejczykami. Znane natomiast jest nam zamiłowanie mieszkańców tego kraju do jazdy rowerem, których to jest dwa razy więcej niż samochodów. Ponadto Holandia posiada ponad 15000 km dróg rowerowych.

• Niezwykle osobliwym jest sposób przekazywania uczniom wyników matur, a mianowicie odbywa się to w taki sposób, że nauczyciel dzwoni osobiście do każdego z abiturientów informując o tym czy zdał, czy też nie. Jeżeli uczeń otrzymał wynik pozytywny na znak skończenia szkoły w oknie wywieszana jest flaga holenderska z plecakiem szkolnym. Ciekawe również mogą okazać się imiona noszone przez Holendów, ponieważ dziecko można nazwać niemalże każdym słowem, które nie jest obraźliwe i da się je zapisać alfabetem łacińskim.

• W Holandii Święty Mikołaj odwiedza dzieci w połowie listopada i nie przybywa do nich saniami w towarzystwie reniferów, ale… statkiem parowym w asyście Czarnych Piotrów i jeżdżąc na siwym koniu rozdaje dzieciom słodycze.

• W Holandii dziecko możemy nazwać praktycznie każdym słowem jako imię ( musi być tylko możliwe do zapisania łacińskim alfabetem i nie obelżywe).

• Łyżwiarstwo to coś co każdy Holender ma zapisane w genach. Gdy tylko przyjdzie mróz Holender bierze wolne i idzie na kanały ślizgać się na “naturalnym lodzie” (natuurijs). Wokół łyżwiarstwa na naturalnym lodzie w tej mroźnej scenerii rozkładają się kramy z typowo holenderskimi zimowymi specjałami: Snert, koek i zopie.

USA - pocztówka od Tylera

Kochani, dziś pocztówka, która wywołała na mej twarzy ogromny uśmiech :) Otrzymałam ją od Tylera. Na pewno większość z Was Go zna. A jeżeli nie to napiszcie to Niego :)

Filadelfia

Miasto na północno-wschodnim wybrzeżu USA, w stanie Pensylwania, u ujścia rzeki Delaware do Atlantyku. Największe pod względem liczby ludności miasto w Pensylwanii i piąte w kraju.

Miasto jest również siedzibą hrabstwa Filadelfia, którego granice pokrywają się z obecnymi granicami miasta. Miasto posiada dwie, używane potocznie, nazwy: Philly i The City of Brotherly Love (Miasto braterskiej miłości). Nazwa miasta pochodzi z greki – "Φιλαδέλφεια" – i oznacza braterską miłość (philos – "kochany, przyjaciel, kochający"; adelphos – "brat").

Będąca ośrodkiem handlowym, edukacyjnym i kulturowym Filadelfia była niegdyś drugim po Londynie miastem w Imperium Brytyjskim i centrum geograficzno-politycznym pierwotnych trzynastu kolonii. Duży wkład w rozwój miasta miała działalność Benjamina Franklina. Powstało tu wiele idei związanych z rewolucją i niepodległością Stanów Zjednoczonych. Było to również największe miasto USA i jego pierwsza stolica, aż do utworzenia Waszyngtonu.

Łotwa - Ryga

Dziś pokażę Wam co przywiózł mi mój brat z Łotwy :)

Ryga

Ryga, to największe wśród miast krajów nadbałtyckich. Jest też zarazem stolica Łotwy. Powierzchnia miasta przekracza 300 km² , a chłodny skandynawski klimat nadaje miastu specyficznego charakteru. Miasto leży u ujścia rzeki Dźwiny do Bałtyku, dzięki czemu Ryga jest ważnym węzłem komunikacyjnym ze swoim portem morskim i rzecznym. Jest to również ważny ośrodek przemysłowy, gospodarczy oraz kulturalno-naukowy. Stare miasto to zaledwie 0,5 km 2, ale zakwalifikowało się ono na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ze względu na wyjątkowo duże skupienie architektury secesyjnej. Ryga składa się aż z 47 mikrorejonów, czyli fragmentów porównywalnych do naszych osiedli. W skład społeczności wchodzą w podobnych proporcjach Łotysze i Rosjanie, którzy w sumie stanowią ponad 80% populacji. Pozostała ludność to Białorusini, Polacy, Ukraińcy i Litwini.

Jednym z najciekawszych zabytków miasta jest Rigas pils czyli XIV-wieczny zamek ryski, wielokrotnie przebudowywany, z czterema basztami, z których do dziś zachowała się jedna. Przez wiele lat pełnił on rolę siedziby rosyjskich władz gubernialnych oraz był pałacem prezydenckim w okresie między wojnami światowymi. Dziś w zamku swoją siedzibę mają trzy łotewskie muzea: Latvijas arzemju makslas muzejs (Muzeum Sztuki Obcej), ze zbiorami eksponatów greckich, rzymskich, włoskich, flamandzkich i niemieckich, Raina Latvijas Literaturas un makslas vestures muzejs, czyli Muzeum Literatury i Historii Sztuki, Latvijas Vestures muzejs.

Brama Szwedzka 17 wiek. Jedyna średniowieczna brama jako jedyna przetrwała do naszych czasów. Takich bram było w mieści osiem.

Po wzniesieniu wałów obronnych, średniowieczny mury obronny stracili swoje znaczenie i w XVII wieku rząd miasta dał zgodę na budowa kamienic od zewnętrznej części murów. W 1689 roku w kamienice przy ulice Torna 11 wykuta brama (Brama Szwedzka – „Zviedru Varti”) aby połączyć nowa dzielnica i szwedzki garnizon z miastem. Brama była otwierana przy wschodzie słońca, a zamykana przy zachodzie słońca. Kluczy znajdowali się w ratuszy miejskiej.

Gotycka zabudowa starego miasta

Będąc w Rydze nie można nie wstąpić do katedry, uważanej za największy kościół w krajach nadbałtyckich. Budowę rozpoczęto w 1211 r. wzorując się na świątyni w Ratzeburgu. Najważniejsze w katedrze, która sama w sobie jest atrakcją, są słynne organy, swego czasu największe, a dziś czwarte w Europie. Powstały w latach 1883-1884, liczą 6.768 piszczałek oraz 124 registry. Instrument jest dziełem firmy z wirtemberskiego miasteczka Ludwigsburg.

Ustka

Dziś niespodzianka nr 2 od wspaniałej Krysi :)

Krysia wie jak sprawić komuś radość :)

Bardzo dziękuję :)

Ustka

Ustka - nadmorski kurort pełen słońca, tętniący życiem, idealne miejsce na wypoczynek i dobrą zabawę. Miasteczko to ma swoje drugie oblicze - historię, która przemawia do nas przez ludzi, którzy tu niegdyś mieszkali i tworzyli to miasto oraz budynki - dawniejsze centra życia rybackiej osady.

Miasto i gmina w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie słupskim. Siedziba gminy wiejskiej Ustka.
Ustka jest położona na Wybrzeżu Słowińskim, u ujścia rzeki Słupi do Morza Bałtyckiego. Jest miastem portowym, uzdrowiskiem z dwoma letnimi kąpieliskami morskimi.
Według danych z 31 grudnia 2012 r. miasto miało 16 379 mieszkańców.
Od 13 lipca 2003 Ustkę i Słupsk łączy porozumienie zwane Dwumiastem. Oba miasta są połączone komunikacją kolejową i autobusową.

Promenada Nadmorska - coraz częściej odwiedzający Ustkę kuracjusze i wczasowicze wymusili niejako na władzach kurortu, zbudowanie wzdłuż plaży ciągu spacerowego. Na ciągnących się na wschód od portu wydmach stworzono w 1875 roku promenadę. Dodatkowo, zgodnie z ówczesną modą, przy trakcie spacerowym musiała grać orkiestra, władze co roku zatrudniały więc zespoły, sprowadzane nawet z Czech. Wkrótce potem powstały wzdłuż traktu ekskluzywne pensjonaty i restauracje. Jednym z miłośników spacerów konnych wzdłuż morza był Otto von Bismarck. Stolik, przy którym wraz z żoną i teściem, zwykł jadać śniadanie stał na honorowym miejscu w jednej z restauracji na promenadzie, aż do 1945 r.

Gdynia

Pocztówka pochodzi z wymiany prywatnej, a dostałam ją od Karoliny :)

Zakochałam się w tej kartce od pierwszego wejrzenia :)

Gdynia

Miasto na prawach powiatu w północnej Polsce, w województwie pomorskim, położone nad Morzem Bałtyckim, na Pobrzeżu Gdańskim i Pojezierzu Wschodniopomorskim. Wchodzi w skład Trójmiasta (wraz zGdańskiem i Sopotem). Jest jednym z miast aglomeracji Trójmiasta.

Prawa miejskie Gdynia uzyskała 10 lutego 1926. Impulsem do rozwoju miasta była budowa portu, który powstał w celu zapewnienia Polsce dostępu do morskich szlaków i bazy marynarki wojennej wobec niepewnej sytuacji w Wolnym Mieście Gdańsku. Szybki napływ ludności i dynamiczny rozwój portu sprawiły, że w ciągu kilkunastu lat po nadaniu praw miejskich Gdynia ze wsi rybackiej przekształciła się w miasto zamieszkane przez 127 tys. osób (1939).

Według danych z 2015 r. liczy 247 821 mieszkańców, a jej powierzchnia zajmuje 135,14 km² (2012). Jest największym polskim miastem niebędącym miastem wojewódzkim.

Od Karoliny dowiedziałam się,że statki w prawym dolnym rogu swe nazwy wzięły od dzielnic Gdyni.

Folder SWAP został zaktualizowany :)

Wygrana - niespodzianka

Już dawno miałam się pochwalić moją wygraną w rozdaniu u Weroniki, ale najzwyczajniej w świecie ostatnio brakuje mi czasu na wszystko.

Paczka dotarła do mnie 26.03. Bardzo się ucieszyłam, ale w Środku znalazłam informację " otworzyć 1 kwietnia". Korciło mnie żeby ja otworzyć wcześniej, ale chciałabym być w porządku wobec Weroniki, która nie bez powodu tak to przygotowała.

Wreszcie nadszedł upragniony 1 kwietnia i mogłam z czystym sumieniem otworzyć moją nagrodę - niespodziankę :)

Oto co znalazłam w środku

Weroniko jeszcze raz chciałabym Ci bardzo podziękować za taką wspaniałą niespodziankę oraz ćwiczenie mojej silnej woli :)

Wielkanoc :)

Smacznego jajka, Świąt jak z bajki

I niech Wam zając przyniesie podarki.

Pięknej święconki, udanych wypieków,

Żeby ten czas był najmilszy na świecie.

I taka tradycja jest w tym kraju,

Żeby w śmigusa Was zmoczyć miało.

Brzeziny

Dzisiejszą kartkę otrzymałam w ramach RR na Facebooku od Oli :)

Brzeziny

Brzeziny położone są na krawędzi Wysoczyzny Łódzkiej, ok. 20 km na wschód od Łodzi. Nazwa miejscowości pochodzi od cech terenu: lasu brzozowego – brzeziny i wynika z osadnictwa w pradawnej puszczy.

Najstarsza wiadomość o osadzie pochodzi z roku 1139, a dotyczy ufundowania parafii przez abp. Jakuba ze Żnina. Prawa miejskie otrzymały Brzeziny około 700 lat temu. Zaczątkiem miasta była zapewne osada targowa ciągnąca się od kościoła parafialnego na wschód przez dzisiejsze łąki.

Od połowy XIV w. do dziś pozostają siedzibą powiatu. Początkowo miasto książęce, później prywatne, w 1462 r. przechodzi w ręce rodziny Lasockich i jest w ich posiadaniu aż do 1839 r. Brzeziny były już wówczas miastem średniej wielkości, bo na wojnę trzynastoletnią z Krzyżakami dostarczyć miały „13 ludzi uzbrojonych pieszych” (1458 r.).

Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża (przy trasie na Łódź). Postawiony został w najstarszej części miasta w XIV w., w stylu gotyckim. Świątynia jednonawowa z płaskim stropem zakrywającym sklepienie gotyckie. Mieści najważniejsze zabytki Brzezin, jest jakby muzeum sztuki sakralnej. W kaplicy św. Krzyża (po lewej od wejścia głównego) z 1619 r. mieszczą się zabytkowe nagrobki, dzięki którym Brzeziny zawdzięczają swoją pozycję w polskiej sztuce renesansowej. Na ścianie zachodniej duży nagrobek Urszuli Leżeńskiej wykuty z piaskowca przez Jana Michałowicza z Urzędowa w latach ok. 1563 – 1568. Na przeciwległej ścianie wmurowane dwie płyty nagrobne Lasockich. Pierwsza przedstawia postać właściciela Brzezin Stanisława Lasockiego w stroju rycerskim. Obok podobna płyta jego żony (lub matki) Zofii. Oba zabytki są dłuta rzymianina Bernardina Zanobiego z 1535 r. i należą do wybitniejszych rzeźbionych portretów epoki. W nawie głównej ołtarz barokowy, złocony z 1700 r. oraz organy z 1654 r.

W kaplicy renesansowej (nazywanej Lasockich) z kopułą, ołtarz późnorenesansowy z przełomu XVI i XVII w. z rzeźbami patronów Polski: św. Wojciechem i św. Stanisławem. W górnej niszy ulokowano rzeźby – grupę Chrystusa w Ogrójcu, późnogotyckie z ok. 1500 r. Kaplica przykryta jest kopułą renesansową z latarnią, ponoć wzorowaną na Zygmuntowskiej. Pomieszczeniem przejściowym do niej jest kaplica późnogotycka, z I poł. XVI w. z dawnym ożebrowaniem. Z niej prowadzą drzwi do kaplicy podziemnej (krypty) – mauzoleum rodowego Lasockich. Tu mieszczą się dwa murowane skrzyniowe sarkofagi pierwszych właścicieli Brzezin (1462 – 1600 r.). Nad grobowcami są kamienne medaliony z ich portretami w wieńcach laurowych i tytułami. Krypta pochodzi z ok. 1600 r., a podobną możemy zobaczyć dopiero w warszawskiej katedrze św. Jana. Plebania w stylu klasycystycznym z 1890 r. Na ogrodzeniu przy plebanii dwie tablice granitowe poświęcone A.F. Modrzewskiemu, proboszczowi brzezińskiemu 1540 – 1558.


Brzeziński rynek (Obecnie Plac Jana Pawł II): ma założenie średniowieczne; z jego narożników od początku XVI w. wychodziły główne ulice. W centrum placu pomnik „Bohaterom 1939 – 1945” z czterema płaskorzeźbami i pomnik Jana Pawła II. Od ul. S. Staszica i dalej wzdłuż Mickiewicza, Sienkiewicza, Reformackiej i św. Anny neorenesansowe kamieniczki z końca XIX w., wybudowane na potrzeby naszego „miasta krawców” sprzed obu wojen światowych. W kamienicy placu pod nr 12 był ratusz miejski w latach ok. 1900 – 1935 z zegarem na szczycie.

Wodzisław Śląski

Pocztówkę otrzymałam od Magdy :)

Wodzisław Śląski

Miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim w pobliżu granicy z Czechami, ośrodek administracyjny powiatu wodzisławskiego. Położone geograficznie na Płaskowyżu Rybnickim (będącym częścią Wyżyny Śląskiej), nad rzeką Lesznicą, historycznie zaś na Górnym Śląsku.

Według danych z 31 grudnia 2012 miasto miało 49 238 mieszkańców

W czasie kształtowania się państwa polskiego teren Wodzisławia wchodził już w skład państwa Mieszka I – pierwszego władcy Polski. Rybnik , Wodzisław. Za czasów Mieszka II ziemia wodzisławska razem z całym Śląskiem została zagrabiona przez czeskiego księcia Brzetysława. Tereny te wróciły do Polski za czasów Kazimierza Odnowiciela. Jednak koniec walk z Czechami o te ziemie nastąpił w 1137. Po podziale dzielnicowym Polski przez Bolesława Krzywoustego w 1138 roku, ziemia wodzisławska znalazła się w dzielnicy Władysława Wygnańca i weszła w skład księstwa opolskiego, a potem raciborskiego.

W 1241 r. po najeździe tatarskim i prawdopodobnie zniszczeniu osady Wodzisław, księciem na Raciborzu i Opolu został Władysław Opolski panujący w latach 1246-1281 do którego należał cały Górny Śląsk. W tym czasie przyśpieszony został proces lokacji nowych miejscowości. Niestety, nie można dokładnie określić roku lokacji miasta Wodzisławia, bo nie zachował się dokument lokacyjny prawdopodobnie stało się to pomiędzy 1246 r. kiedy Władysław objął władzę a 1257 r. kiedy do Wodzisławia sprowadzono franciszkanów. Za datę otrzymania praw miejskich przyjęto uważać jednak rok 1257, w którym zostali sprowadzeni do Wodzisławia minoryci (franciszkanie). Książę opolsko-raciborski Władysław otaczał miasto szczególną opieką i przypisywał mu wielkie znaczenie, o czym może świadczyć niezwykle rozległy rynek oraz obwarowanie miasta i nadanie miastu swego własnego imienia. Wodzisław w tamtym okresie należał do bardziej zaludnionych i bogatych miast na Górnym Śląsku. Jednakże jego drewniane zabudowania zostały doszczętnie zniszczone przez pożar około 1280. Odbudowano je dopiero około 1299. W mieście przeważali rzemieślnicy i kupcy, tworzący uprzywilejowaną warstwę miejskiego patrycjatu.

Od 1 stycznia 1999 roku Wodzisław jest siedzibą powiatu ziemskiego, w skład którego wchodzą miasta: Pszów, Rydułtowy, Radlin oraz gminy: Gorzyce, Lubomia, Marklowice, Mszana. Miasto bierze czynny udział w pracach Stowarzyszenia Gmin Górniczych oraz Śląskiego Związku Gmin i Powiatów,których zadaniem jest jednoczenie i koordynacja działań samorządów w celu obrony własnych interesów oraz wspólnej realizacji zadań sprzyjających rozwojowi gospodarczemu i społecznemu ich członków. Miasto przystąpiło do Związku Gmin Subregionu Zachodniego Województwa Śląskiego, ale zawetowało przystąpienie do projektu Aglomeracji Rybnickiej na zasadach, że Wodzisław miałby być miastem pomocniczym, a nie partnerskim Rybnika, co mogłoby doprowadzić do marginalizacji miasta. Obecnie Wodzisław pełni rolę centrum administracyjno-usługowo-handlowo-przemysłowego 155-tysięcznego powiatu wodzisławskiego.

Pałac Ślubów

Wzniesiony w latach 1743-1747 przez ówczesnego właściciela Wodzisławia – Guidobalda Józefa von Dietrichstein ma obecnie charakter klasycystyczny. Niegdyś stanowił rezydencję właścicieli Wolnego Mniejszego Państwa Stanowego Wodzisław. Obecnie mieści Urząd Stanu Cywilnego i Muzeum Miejskie. Otoczenie pałacu stanowi Park Zamkowy

Budynek Urzędu Miejskiego

Zbudowany w 1879 roku z przeznaczeniem na siedzibę Sądu Grodzkiego. Powstały wtedy dwa budynki. Pierwszy okazały, z ciekawą ornamentyką gotycką był siedzibą sądu. Drugi, o prostej bryle służył jako więzienie. Od 1954 roku siedziba administracji powiatowej, a obecnie gminnej.

Dwór w Jedłowniku

Wybudowany na przełomie lat 50-tych i 60-tych XIX wieku. Obecnie Dom Pomocy Społecznej dla dzieci „Caritas” Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej.

Każde miasto poza oficjalną historią pełną dat i faktów, posiada także swoje legendy i baśnie. To najciekawsze historie, przechowywane przez ludzką pamięć – czasem zawierają w sobie ziarnko prawdy, czasem niosą w sobie po prostu mądrość życiową. W Wodzisławiu możemy usłyszeć o:

• czarcie Zefliku
• tajemniczej, złotej kołysce
• Wampirzycy z Wodzisławia Śląskiego

Włochy - Siena

Dziś kartka, którą wygrałam w konkursie u Ann :)

Siena

Miasto i gmina we Włoszech, w Toskanii, w prowincji Siena. Ważne centrum turystyczne. Według danych na rok 2011 gminę zamieszkują 54 543 osoby, 462,2 os./km².

Według legendy Sienę założyli synowie Remusa – Senio i Aschio, którzy uciekając przed Romulusem schronili się w górach i wznieśli zamek Senio. Herbem miasta stało się godło ich rodu – wilczyca karmiąca Romulusa i Remusa, a barwami balzany – miejskiego sztandaru były biel i czerń.

Historycznie Siena była etruskim osiedlem i małym miasteczkiem w okresie antycznym. Około 5 wieku w Sienie znajdowała się siedziba biskupstwa. Dogodne położenie miasta przy szlakach handlowych i miejscowy przemysł włókienniczy stały się podstawą przyszłego bogactwa mieszczan oraz arystokracji longobardzkiej i frankońskiej. W XII i XIII wieku Siena zaliczała się do najbogatszych miast Europy. Do dzisiejszego dnia istnieje w Sienie najstarszy europejski bank Monte Paschi di Siena. Bankierzy ze Sieny udzielali pożyczek prawie w całej ówczesnej Europie, a do największych rodów finansowych należeli: Buonsignori, którzy założyli spółkę Grande Tavola,Piccolomini, Salimbeni. Miastem rządziła rada, consiglio, która co roku wybierała członków rządu – Signorii i podestę – najwyższego urzędnika miejskiego.

W XII wieku w sporze między gwelfami a gibelinami Siena opowiedziała się po stronie cesarza. Między innymi ten wybór był przyczyną ciągłych konfliktów z Florencją. W 1348 miasto dotknęła zaraza zabijając 2/3 mieszkańców (ok. 100 000 osób), co zapoczątkowało gospodarczy upadek miasta. Zdobyta ostatecznie w kwietniu 1555 przez Kuźmę I Medyceusza, który wcielił miasto w powstające Wielkie Księstwo Toskanii. W kolejnych wiekach Siena pozostawała w cieniu Florencji, liczba ludności malała aż do okresu po zakończeniu II wojny światowej. w 1966 Siena jako pierwsze miasto w Europie wprowadziła zakaz ruchu samochodowego w centrum miasta.

Palio (wł. Palio di Siena, Il Palio, a w Sienie Palio delle contrade) — odbywający się we włoskim mieście Siena słynny toskański festyn na cześć Matki Boskiej, który sięga swoją tradycją czasów średniowiecza.

Kulminacyjnym punktem tego święta, którym żyje całe miasto i przyciąga tysiące turystów z całego świata, jest otwarta dla widzów, niezwykle emocjonująca, choć trwająca jedynie trzy okrążenia wokół placu, gonitwa konna. Wyścig rozgrywany jest dwa razy do roku 2 lipca i 16 sierpnia o godzinie 19 na głównym placu Sieny Piazza del Campo.

W dniach poprzedzających Palio w mieście odbywa się szereg niezwykle widowiskowych, barwnych pochodów i parad, w tym pokazów zręcznościowych siedemnastu rywalizujących ze sobą drużyn w kostiumach z epoki, które reprezentują 17 dzielnic (contrade) Sieny. Do najbardziej widowiskowych zaliczyć należy symultaniczne żonglowanie wielkimi jedwabnymi chorągwiami w barwach contrade. Każda dzielnica ma swoje własne, odrębne barwy, co widoczne jest także na ulicach miasta, które w dniach Palio są odświętnie udekorowane chorągwiami i wstęgami w barwach contrade.

Zwycięstwo w gonitwie Palio, to nie tylko źródło wielkiej dumy i prestiżu dla contrade, której mieszkańcy licznie uczestniczą w święcie, ale także szansa na niebagatelne wygrane z uwagi na przyjmowane w tych dniach zakłady, nierzadko o bardzo wysokie stawki.

Zawodnicy dosiadający koni podczas gonitwy Palio reprezentują 17 dzielnic contrade. W samej gonitwie bierze udział 10. dżokejów (i fantini) reprezentujących kontrady, jak też 10 koni wystawionych przez te dzielnice. Tymczasem o wyborze kontrad, jak też koni i jeźdźców, którzy wezmą udział w gonitwie decyduje dość szczególne losowanie, zależne od przebiegu poprzedniej gonitwy Palio. Każda z drużyn biorących udział w gonitwie wystawia zatem swojego konia, jednak konie te są następnie losowane przez kontrady, co czyni gonitwę tym bardziej emocjonującą.

Konie i jeźdźcy noszą barwy i herby contrade (dzielnic): Aquila (Orzeł), Bruco (Gąsienica), Chiocciola (Ślimak), Civetta (Sowa), Drago (Smok), Giraffa (Żyrafa), Istrice(Jeżozwierz), Leocorno (Jednorożec), Lupa (Wilczyca), Nicchio (Muszla), Oca (Gęś), Onda (Fala), Pantera (Pantera), Selva (Las), Tartuca (Żółw), Torre (Wieża) i Valdimontone(Baran).

W niektórych toskańskich miastach (np. Camaiore) podczas tradycyjnego Palio odbywa się żartobliwa jego odmiana, podczas której jeźdźcy dosiadają osłów.